Wedden ?
Terwijl ik dit schrijf, luister ik naar de top-1000 op Radio Twee. Duizend platen op vijf dagen, godbetert, die ik jaarlijks tijdens de donkerste week van december weliswaar telkens in een andere volgorde in de maag gespietst krijg. Radio Twee vertoeft in goed gezelschap, want nogal wat andere radiostations wagen zich aan iets soortgelijks. En gisteren kwam ik op tv onvermoed terecht bij Mathijs van Nieuwkerken, die ik omwille van zijn onconventionele interviewstijl en zijn eigenzinnige en humoristische kijk op het nieuws een warm hart toedraag. Hij was bezig met een Top 2000 à GoGo. Zelfs in de wereld van de klassieke muziek slaat de terugblik toe, al zou je denken dat je met klassieke muziek altíjd een beetje terugkijkt. Vijf dagen lang, ook tussen Kerstmis en Nieuwjaar, serveert Klara immers ‘muziek om op te eten’, van ontbijt tot aan de calvados, met dagelijks een voorgerecht, plat consistent en dessert. Origineel is het wel.
Ook de vaderlandse kranten en tijdschriften laten zich niet onbetuigd. Zij publiceren de beruchte eindejaarslijstjes, voorbeelden van laten-we-maar-eens-iets-leuks-verzinnen, met ondanks alles stereotiepe vragen die als groot voordeel hebben dat ze mono kunnen afgespeeld worden. Lijstjes dus met de tien beste boeken, cd’s, films, concerten, aps die je door de files gidsen, theatervoorstellingen, stand-up comedians, landen die je nog nooit bezocht hebt, vakantiehotels met vijf sterren en aandelen die alleen maar blijven stijgen. Die lijstjes horen dan ingevuld te worden door liefst bekende Vlamingen die zich daarvoor willen lenen en dat zijn er nogal wat. Rik Torfs, Gwendolyn Rutten, Romelu Lukaku, Paul de Grauwe… wie zijn best doet, vindt hen allen terug. Terugblikken, inventariseren en oordelen in de dode uurtjes rond kerst. En vooral veel dubben over de volgorde. Dat moét, zo op het einde van een jaar! Wellicht heeft het iets te maken met onze aangeboren voorkeur voor het feit dat een afgesloten periode best succesvol, plezierig, gelukkig, productief, (je mag hier zelf iets invullen als je maar positief blijft) moet geweest zijn. Dat is natuurlijk niet altijd zo, maar ala. We zijn best geneigd de kommer en kwel even te vergeten en we kijken met plezier naar het voorbije jaar terug.
Bij de terugblik hoort, onverbrekelijk ermee verbonden, de vooruitblik. Wat gaat de toekomst, lees: het nieuwe jaar, ons brengen? Wat staat ons te wachten? Hoe gaat het lot de twaalf kralen van het nieuwe jaarsnoer inkleuren? Ook daarmee word je deze dagen van alle kanten bestookt. Zo keken Bart De Wever en Charles Michel al op 4 december in Antwerpen voor Voka in het koffiedik van 2015. De media rapporteerden daarover met veel ijver. Sindsdien hebben we allerlei soortgelijke toekomstvisies mogen horen, zien en lezen. Meestal wordt daarbij een expert ingehuurd, die dan zijn – uiteraard buiten kijf staande – opinie ventileert over een thema waarover hij alles zou moeten weten. In de praktijk loopt het met dergelijke toekomstvisies nogal eens mis, stomweg omdat het leven niet voorspelbaar is. De meeste voorspellingen van wat 2015 zal brengen hebben dus een hoog Nostradamus- en Madame Blanche-gehalte. Of, zoals Dirk Draulans het onlangs stelde : ‘Het is als inzicht verpakte betweterij’.
Omdat niemand mij de voorbije weken expliciet vroeg naar mijn kijk op het nieuwe jaar, wil ik als toetje hier toch vijf voorspellingen voor 2015 doen. Wedden dat…? Eén. Het licht dit jaar in Limburg niet uitgaat. Twee. Mijn geliefde voetbalclub ook dit jaar niet kampioen wordt. Drie. Er dit jaar geen ebola-epidemie uitbreekt in ons land. Vier. Ondanks alle goed bedoelde inspanningen de treinen dit jaar niet volgens de tijdstabellen zullen rijden. En vijf. Dat ik ook dit jaar de lotto niet zal winnen.
Het belooft dus een fantastisch jaar te worden! Laten we er maar onmiddellijk mee beginnen. Voor iedereen alvast een vooral gezond 2015!