Op de sofa
Fijn dat ik weer even op de sofa mag. Beetje bijkletsen, weetjewel. Over Jan en Mia en de kinderen. En over Spike, hun hond… Lieve hond toch, gelijk hij omgaat met dat gebroken voorpootje van hem… Ziet er verder best wel heel zielig uit… Nog een paar weken, dan is hij weer helemaal de oude, zeker? Hoe gaat het ondertussen met nonkel Leo sinds het plotse overlijden van tante Margot? Kan hij zich een beetje schikken, denk je? Ja voor zo’n man alleen zijn die feestdagen natuurlijk een heuse kwelling. Iedereen die maar informeert hoe het met je gaat en je het allerbeste toewenst. Dat allerbeste komt er natuurlijk nooit meer van, want dat is definitief voorbij, denk je niet? Gek toch hoe zo’n oude mensen zich aan elkaar zijn gaan hechten, hé? Ja, nonkel Leo… hopelijk blijft hij goed gezond.
Ik wil wel een borreltje, ja. En zo’n chocolaatje, ook. Dank je. Een overschotje van de voorbije eindejaarsfeesten? Niemand die het merkt, toch? Je haalt wat zoetigheden in huis op zo’n dagen! Het is hele dagen snoepen… Slecht voor de gezondheid eigenlijk. Voor de cholesterol en de hele santenkraam. Gezelligheid heeft ook wel een beetje zijn prijs. Maar ja, het is maar één keer per jaar Nieuwjaar. En vanaf morgen doen we het wel weer een beetje kalmer aan. Hoe gaat het overigens nog op je werk? Goed zo. Moet je eigenlijk nog lang voor je met pensioen mag? Och, dat vliegt om. Vijf jaar is niets meer tegenwoordig. Zo voorbij. En dan ga je pas écht tijd tekort krijgen. Mijn dagen vliegen alvast voorbij sinds ik thuis ben. En al die verhalen over in het zwarte gat terechtkomen… Niet geloven, het bestaat écht niet, dat zwarte gat. Wacht maar eens af…
De warmste weken? Ja, je merkt wel dat de natuur helemaal op zijn kop staat. Niet normaal toch dat het met Kerstmis nog dertien graden warm is. In New York was het op kerstdag drieëntwintig graden! Drieëntwintig! Daar ligt in die tijd van het jaar meestal een halve meter sneeuw. Gerard zegt dat bij hem de rozen terug in de knop staan en thuis zwellen de bloemknoppen van de magnolia ook al. Wat gaat dat geven als het weer nu eens plots omslaat? Ik las het eergisteren nog in de krant: de fruitboeren vrezen een ravage als het nu plots gaat vriezen. En de eksters zijn nu al aan het nestelen, wat ze normaal pas in april beginnen te doen. Ja, de opwarming van de aarde. Wie het nu niet gelooft, gelooft het nooit meer… Ah ja, er was nog die andere warmste week. Bedoelde je dat? De Warmathon, of hoe heette dat, in Boom? Voor het goede doel, ja. Meer dan vijf miljoen euro. Met die drie presentatrices in hun iglo. Nou, iglo… met dit weer! Hoe heet die vrouw weer die dat elk jaar presenteert? Die sympathieke rosse? Linde Merckpoel, klopt. Eigenlijk heb ik het niet zo van dichtbij gevolgd. Thuis staat Studio Brussel nooit op… wij zijn meer radio ééners. Maar wel formidabel, dat ze zoveel samenbrengen voor het goede doel.
Nee, ik weet het. Op één been kun je niet staan, maar ik moet nog rijden, weet je. Een halfje dan maar. Wel heel lekker, dit drankje. Jij haalt altijd van die lekkere dingen in huis. Ik weet niet hoe je ze vindt. Ik was van plan ook nog even bij Emma en Jean langs te rijden. Dat gaat weer beter tussen hen en ons. Met Kerstmis kwamen ze ’s avonds plots thuis binnenfladderen, alsof er niks gebeurd was. ‘We hebben elkaar te lang niet meer gezien en gesproken,’ zei Emma. ‘En het wordt tijd dat we het verleden een beetje begraven.’ Ze had waarempel de tranen in haar ogen. We hadden nog net vier worstenbroodjes staan en we hebben eigenlijk een heel gezellige avond gehad. Flesje gekraakt ook. Je vraagt je dan nadien af waarom we elkaar zo lang uit het oog verloren waren. Maar goed.
Ik moet er vandoor. Ja, ik zal hen veel groeten van je doen. En voorzichtig rijden doe ik ook. Hou jij je verder heel goed? En – nog eens – een heel gezond en gelukkig nieuw jaar!